poetry

გონს მირევს ეს ლექსი…

არაფერია იმაზე უფრო სათუთი, იჯდე ღამეში და მზეს განიცდიდე…

ნეტავ, მერამდენედ უნდა ამიტირდეს შენი თვალებიდან ზეცა,
რამდენ ღამეს გაათევენ ნეტავ, ხელისგულებს შეჩვეული აპრილები ნუშის,
როცა მიდიოდი ნეტავ, თუნდაც ერთი სიტყვა მეთქვა,
რომ არ შემენახა უთქმელი ტკივილი ცრემლებივით გულში.

როგორც ჩვილი ბავშვი სუფთა სახვევებში, ისე გამოვზარდე შენი მონატრება,
ვერ ავწიე ყელი, რომ თვალები წმვიმამ ოდნავ დამინამოს,
როცა ვტირი აპრილივით უფაქიზეს თრთოლას, ღამე მომადგება,
ღამით ვტირი, რადგან აღარ მინდა, შენი სიყვარული ვინმემ დამინახოს.

აღარ მინდა ვინმემ შენი სახელივით ძნელი რამე მითხრას,
(აღარც არავისი უკვე არაფერი მმართებს)…
აპრილის ნუშივით მერამდენედ გავიბუტე შენს ხელებში ნეტავ,
ყველაფერი, რაც კი საოცნებო არის, უშენობა ერთ ღამეში მართმევს,
აღარ გიდარდებდი, შენ რომ მაინც ჩემთვის (როცა მიდიოდი) ერთი სიტყვა გეთქვა…

There is nothing more tender than
sitting at night and feeling the sun…

How many times can my heavens cry from your eyes?
Each tear is a reminder of the love we once shared.
How many nights April of almonds
would spend without beloved hand palms,
I wish I had said at least one word to you,
Not to have kept the unspeakable pain like tears in my heart.

Like a baby in clean swaddling clothes,
I raised your longing inside me,
I couldn’t nick my throat to wet my eyes under the rain,
The throbbing of April brings darkness to me, and I cry at night,
Because I don’t want it to be noticed what an immense love I carry.

I don’t want anyone to tell me something as complex as your name,
(And I don’t owe anything to anybody anymore).
Like an April almond, how many times I took offence over you,
like a sulking child in your arms,
Your absence takes from me everything dreamy and desirable in one night.
I wouldn’t worry so much if you had at least said one word to me
(when you were leaving).

04.21.2024.
Natia Khaduri
ფოტო- Giorgi Art
Translated by Mzia Lawrence